زندگي پيامبر اسلام و ائمه اطهار (عليهم السلام) داستان انسان هاي پاک و به کمال رسيده اي است که براي هر پوينده اي، راهي هموار و مستقيم به سوي حقيقت را نشان مي دهد، و زندگي پرفراز و نشيب و سراسر صلابت و جاودانگي آنان، مي تواند همه ابعاد و شئون مختلف حيات انسان کامل را تأمين نمايد.

 اين روزها ايام سالگرد وفات حضرت محمد مصطفي(ص) است که بناي ستم و بيدادي را که بر فرزند آدم مي‌ رفت برانداخت و نواي خوش قسط و عدل را در جهان طنين ‌‌افکن‌ ساخت؛ بزرگمردي که در پيشگاه انسانيت، سرود توحيد سر داد. با ظهورش پابرهنگان و آنانکه اربابان بيداد به استضعافشان کشانده‌ بودند، گوهر آزادگي و حريت را در آغوش کشيدند. او از جهان رفته است اما ديري نخواهد پاييد که واپسين حجت توحيد بر انسان عرضه مي‌گردد تا مومنان آفاق در پرتو خورشيد اسلام، شاهد غروب بتان باشند. در چهاردهمين قرن از ظهور حضرت محمد مصطفي(ص) که جهان بشري پرشور و شرتر از پيش گرديده، نداي بلند توحيد که از گلوي پاک آخرين پيامبر خدا برخاست هنوز در پهنه کره‌ خاکي طنين‌انداز است و امت او در روز وفاتش پيام وحدت خويش را در مأذنه‌هاي رفيع و شکوهمند اسلام به گوش جهانيان مي‌رسانند.

اين ايام همچنين سالروز شهادت سبط اکبر پيامبر، امام حسن مجتبي(ع) در روز 28 صفر است که در روزهاي طوفاني صدر اسلام همچون بازويي پرتوان در کنار پدر بزرگوارش و نيز در دوران زمامداري کوتاه خودش از کيان اسلام و مسلمين دفاع کرد ولي نيرنگ منافقان و دشمنان اسلام که لباس دوستي دين و امارت مسلمين را به دروغ بر تن کرده بودند، از کاسه زهرآگين دشمن خانگي بيرون آمد و دومين شهيد امامت به جهان اسلام تقديم شد.

همچنين در ايام غمبارِ سالگرد شهادت غريبانه و مظلومانه امام علي بن موسي الرضا(ع)، آن امام همام را اينگونه خطاب قرار مي‌دهيم که اي امامِ غريب! اي قبله‌يِ آمالِ مشتاقان ِِِخوشنودي و رضا! هنگامي که نقشِ گنبدِ پر نورِ تو در پرده‌يِ چشمانمان مي‌افتد، آميزه‌اي از احساس تعالي و شکوه در قلب‌‌هايمان مي‌نشيند. نقشي که محبت و دوستيِ تو را پيوسته در رگانمان به دوردست‌ترين منافذِ جسم و جان مي‌رساند و حاصل اين پيوند چيزي نيست جز فروزان‌تر شدن ِآتشِ عشقِ ولايتِ تو که به مثابه‌يِ ميراثي پرارج در سينه‌هايمان جاويد شده ‌است.