حضور روحانیون در مناصب اجرایی و قانونگذاری، جنبه الزامی ندارد و نتیجه رای مردم یا صلاحیت های است که آن روحانیون نسبت به دیگران دارند. متاسفانه عدم توجه به این واقعیت، موجب بدفهمی و بدبینی برخی افراد می شود. اگر فلان وزارت و یا مسئولیت توسط ریس جمهور بر عهده یک فرد روحانی نهاده می شود، نه به خاطر این است که نهاد روحانیت سهمی در قدرت داشته باشد، بلکه به خاطر آن است که با نفوذ و اتکای به قدرت معنوی و مردمی روحانیت، آن بخش از جامعه و نظام حکومتی بهتر اداره شود و یا اینکه به خاطر این است که آن فرد به خصوص، تجربه، توان و یا صلاحیت در خور و مناسب آن مسئولیت را دارد.

علاوه بر این بسیاری از مسئولیت های که بر عهده روحانیون است از قبیل امور تبلیغی و فرهنگی و قضایی، از وظایف و رسالت های ذاتی و اصلی روحانیون می باشد. پس اگر در غیر از موارد ده گانه فوق، فردی روحانی متصدی شغلی ریاست جمهور، نمایندگی مجلس، قضاوت و غیره می شود، این به خاطر اعتماد مردم و صلاحیت های تخصصی و شخصی آن فرد است. اگر یک نفر غیر روحانی نسبت به آن فرد اصلح باشد، علی القاعده باید جایگزین او گردد.

علاوه بر این درصد مجموع کل روحانیون شاغل در امور دولتی نسبت به روحانیونی که مشغول وظایف اصلی خود یعنی تحصیل، تدریس، تحقیق و تبلیغ هستند بسیار کم است. واکنش روان شناختی جامعه نسبت به برخورداری روحانیون از قدرت، این حقیقت را مورد توجه قرار نمی دهد. معمولا چنین به نظر می رسد و به زبان می آید که روحانی ها قدرت را به دست دارند.

البته از نگاه دیگری باید گفت که روحانیت بعد از انقلاب به قدرت نرسید، بلکه قبل از انقلاب هم از شاخص های قدرت سیاسی، دینی و معنوی برخوردار بود و سابقه تاریخی پر نفوذ و موثری را برای خود ثبت نموده بود. نفوذ بعضی از مراجع و علمای بزرگ همچون علامه مجلسی، میرزای شیرازی و آیت الله بروجردی، شاهد خوبی بر این مدعاست.

در طول تاریخ، روحانیت از شاخص های قدرت و صلاحیت های اخلاقی ئ معنوی لازم برای جلب اعتماد مردم برخوردار بوده است و اساسا همین قدرت معنوی و سیاسی غیر رسمی روحانیت، منشاء تاثیر شگرف آن در تحقیق انقلاب اسلامی سال 57 بوده است.

رقابت های سیاسی

واقعیتی که در طول تاریخ تحولات سیاسی همواره به چشم می خورد این است که قدرت سیاسی، ذاتا رقابت بر انگیز است. برخی گروههای سیاسی در مسیر تلاش خود برای دسترسی به قدرت، از هیچ اقدامی فرو گذار نمی کنند و لذا دچار اشتباهات و نارسایی ها و تنگ نظری ها یی می شوند که این خود موجب نادیده گرفتن  و عدول از تقوای سیاسی می شود. این رقیبان که در یک نظام  مردمی و اسلامی نمی توانند از حقانیت برخوردار باشند، به هر تلاش نامشروعی دست می زنند تا گوی قدرت را خود در دست بگیرند و هر چه می خواهند بر سر ملک و ملت در آورند!نتیجه این تلاش ها که بخش عمده ای از تبلیغات است، بدبینی نسبت به حاکمان و فروکاستن از منزلت و محبوبیت کسانی است که قدرت در اختیار آنان و بلکه صرفا به نام آنها می باشد.

سوء مدیریت و بی تجربگی

پیچیده گی و ابعاد و جنبه های فراوانی که در یک جامعه در زمینه های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و غیره وجود دارد؛ هر کدام تخصص و تدبیر و تجربه مخصوص خود را می طلبد تا به سامان شود و انتظارات جامعه برآورده گردد. در وزارت خانه ها، موسسات و ادارات ریز و درشت دولتی و نیمه دولتی، روزانه هزاران تصمیم گرفته می شود که آثار و تبعات و پیامدهای آن در جامعه و پیش چشم مردم ظهور می یابد. در برخی از این مراکز اساسا روحانی وجود ندارد. پس از انقلاب در بسیاری از این مراکز و نهادهای تصمیم گیر عریض و طویل، افراد متخصص غیر روحانی بر سر کار آمدند که صرف نظر از عقایدشان، به جهت بی تجربگی دچار خطاهای مدیریتی شدند. اگر عنوان نظام، اسلبامی هم نمی بود و روحانیت در هیچ سطحی هم حضور نمی داشت، این خطاها و سوء استفاده ها همچنان تحقق می یافت. در این رابطه حضور روحانیت، مانع سوء استفاده های بیشتر و کلان تر بوده و حداقل زمینه را برای نقد و اعتراض مردم فراهم ساخته است.